Zadzwoń do nas: +48 12 346 58 00
Automatyzacja importu plików geometrii w SigmaNEST 2017-09-21T09:02:07+00:00

Automatyzacja importu plików geometrii

Import pliku zawierającego geometrię części to pierwszy krok pracy w programie SigmaNEST. Moduł importu obsługuje szereg plików w formatach DWG, DXF, CDL, DSTV i inne, charakterystyczne dla danych programów typu CAD. Na podstawie geometrii tworzona jest część. Utworzoną część możemy zapisać do bazy części lub bezpośrednio użyć w zadaniu rozmieszczenia. Importowana do programu geometria niejednokrotnie wymaga pewnej obróbki ze względu na zawieranie nadmiarowej ilości informacji lub błędy wykonania. Obróbkę tej geometrii wykonujemy w programie, w którym została narysowana lub w środowisku SigmaNEST. O wiele efektywniejszy jest drugi sposób, ponieważ SigmaNEST oferuje użytkownikowi funkcje umożliwiające zautomatyzowanie czynności przekształcających geometrię. Kilka z nich omówimy w  niniejszym newsletterze – zapraszamy do lektuyry tekstu „Automatyzacja importu plików geometrii”.

Zastępowanie fragmentów geometrii
(Automatyzacja importu plików geometrii)

Często spotykaną sytuacją podczas importu geometrii jest potrzeba zamiany wybranych jej  elementów na inne. Na przykład geometria danego elementu posiada pewną ilość okręgów o niedużej średnicy. Okręgów tych nie chcemy wycinać z arkusza  blachy lecz oznaczyć gdzie znajduje się ich środek na części, aby w przyszłości wykonać je za pomocą frezowania. Jeżeli dana geometria mieści w sobie wiele takich okręgów, to ich zamiana na punkty przy użyciu narzędzi CAD-owskich będzie pracochłonna. SigmaNEST daje możliwość zbudowania prostej instrukcji, zamieniającej wszystkie okręgi o średnicy równej lub mniejszej określonej wartości na punkty, gdy tego zażądamy podczas tworzenia części. Z raz napisanej instrukcji możemy korzystać wielokrotnie, wybierając kiedy ma być aktywna. Załóżmy, że wszystkie okręgi o średnicy równej lub mniejszej 30 mm zamieniane będą podczas importu na punkt pozycjonowany w środku okręgu. W pierwszej kolejności określamy kształt geometrii podlegającej zamianie. Rysujemy więc w wbudowanym w SigmaNEST edytorze CAD okrąg o średnicy 30 mm w punkcie 0,0. Wybieramy funkcję „Środek i średnica” (rys. 1), wpisujemy długość średnicy i wprowadzamy współrzędną X=0 i Y=0 środka okręgu, potwierdzając wprowadzone wartości enterem (rys. 2). Po wykonaniu tych czynności okrąg o średnicy 30 mm pojawia się w obszarze roboczym. Przygotowaną geometrię eksportujemy do katalogu „Replace” (C:UsersPublicDocumentsSNDataReplace) w formacie CDL (rys. 3).

 

Rys. 1. Lokalizacja funkcji „Środek i średnica”

Rys. 1. Lokalizacja funkcji „Środek i średnica”

Rys. 2. Ustawienia parametrów dla rysowanego okręgu

Rys. 2. Ustawienia parametrów dla rysowanego okręgu

Rys. 3. Eksport utworzonej geometrii do formatu CDL

Rys. 3. Eksport utworzonej geometrii do formatu CDL

Rys. 4. Instrukcja wprowadzona w pliku Replace.iniRys. 4. Instrukcja wprowadzona w pliku Replace.ini

Rys. 5. Przykładowa geometria zawierająca otwory o różnych średnicach

Rys. 5. Przykładowa geometria zawierająca otwory o różnych średnicach

Rys. 6. Import geometrii z opcja „Mapowania interaktywnego”

Rys. 6. Import geometrii z opcja „Mapowania interaktywnego”

Rys. 7. Wybór funkcji „Zastąp wzory”

Rys. 7. Wybór funkcji „Zastąp wzory”

Podobnie postępujemy w przypadku punktu, czyli zamiennika oryginału. Nie zapominamy o umieszczeniu naszego zamiennika w punkcie 0,0. Geometrię punktu eksportujemy w formacie CDL do folderu „Replace”. Mając określoną geometrię oryginalną i zamiennik tworzymy instrukcję dla programu, informującą na jakich zasadach ma podmieniać geometrię. W tym celu przechodzimy do zakładki „Narzędzia-Pomoc”, rozwijamy listę znajdującą się przy ikonie „Menedżera plików” i wybieramy folder „SNData”. W tej lokalizacji odszukujemy plik „Replace.ini” i otwieramy za pomocą edytora tekstowego. Plik zawiera kilka domyślnych instrukcji dla geometrii przykładowych. Przewijamy listę instrukcji domyślnych i w wolnym obszarze wpisujemy instrukcję sprecyzowaną dla naszych potrzeb (rys. 4).

Pierwsza linia instrukcji to nagłówek informujący o kolejnej konfiguracji odpowiedzialnej za zamianę fragmentów geometrii. Kolejne linie odpowiadają za:

  • „InputFile=okrag.CDL” – wskazanie pliku geometrii oryginalnej – zamienianej;
  • „ReplaceWith=punkt.CDL” – wskazanie pliku geometrii zamiennika;
  • „Scale=2” – aktywację możliwości wprowadzenia minimalnego i maksymalnego rozmiaru (za pomocą skali) dla otworów zamienianych na punkt. Wprowadzenie wartości 1 spowodowałoby zamianę wszystkich okręgów, niezależnie od ich średnicy na punkt, a założyliśmy, że chcemy zamieniać wyłącznie okręgi o średnicy równej lub mniejszej 30 mm. Pominięcie instrukcji „Scale” doprowadziłoby do zamiany na punkt wyłącznie okręgów o średnicy 30 mm. Jeżeli zależy nam na zmianie geometrii w danym zakresie wymiarów, zawsze ustawiamy wartość 2 i definiujemy minimalny i maksymalny rozmiar geometrii.
  • „MinScale=0” – wyznaczenie minimalnej wielkości okręgu zamienianego na punktt;
  • „MaxScale=1” – wyznaczenie maksymalnego rozmiaru okręgu zamienianego na punkt. Wartość skali wynosi 1, czyli maksymalny okrąg brany pod uwagę w tej instrukcji ma średnicę równą 30 mm. Gdyby wartość skali wynosiła 2, maksymalny okrąg podlegający instrukcji posiadałby średnicę równą 60 mm
  • „Action=DELETE” – usuwanie oryginalnej geometrii;
  • „ReplaceAction=ATTR,10” – przypisanie atrybutu grawerowania dla wstawianego punktu.

Zapisujemy wprowadzone zmiany i importujemy z opcją mapowania interaktywnego przykładowy plik DXF z geometrią prostokąta i kilkoma okręgami o średnicach 50, 40, 30, 20, 16 mm (rys 5. i rys. 6).

Po wyświetleniu się okna „Mapowania interaktywnego” przechodzimy do zakładki „Opcje” i zaznaczamy „Zastąp wzory” (rys. 7).

Następstwem kliknięcia „OK” jest utworzenie części (rys. 8). Jak widać skrajne usytuowane okręgi, o średnicach większych niż 30 mm pozostały bez zmian. Okręgi znajdujące się po środku, o średnicach 30, 20 i 16 mm program zamienił na punkt, któremu przypisał atrybut grawerowania (znakowanie), co dokładnie widać po przejściu do geometrii części (kliknięcie prawym przyciskiem myszy na części i wybór „Geometria”). Podczas aktywnego podglądu geometrii części klikamy przycisk atrybutu „Znakowanie” znajdujący się na panelu bocznym po lewej stronie. Wszystkie elementy geometrii o nadanym atrybucie „Znakowanie” podświetlają się na niebiesko (rys. 9).

Rys. 8. Widok utworzonej części po zastosowaniu funkcji „Zastąp wzory”

Rys. 8. Widok utworzonej części po zastosowaniu funkcji „Zastąp wzory”

Rys. 9. Podświetlenie elementów geometrii z przypisanym atrybutem „Znakowanie”

Rys. 9. Podświetlenie elementów geometrii z przypisanym atrybutem „Znakowanie”

Pisząc instrukcję określającą w jaki sposób dany typ geometrii ma być zamieniany na inny możemy skorzystać z większej ilości poleceń, nie zawartych w tym przykładzie. Aby uzyskać listę tych poleceń, w oknie pomocy programu wpisujemy frazę „Replace Patterns”. Atrybuty i ich numery, które możemy nadać geometrii przedstawia tabela 1.

Zastosowanie funkcji „Zastąp wzory” jest szczególnie przydatne wówczas, gdy chcemy nanieść na daną część skomplikowaną geometrię, np. wygrawerować logo firmy. Postępujemy analogicznie jak w przykładzie powyżej. Skomplikowaną geometrię (zamiennik) (rys. 10) wczytujemy do obszaru roboczego SigmaNEST i eksportujemy do folderu „Replace” w formacie CDL. Pamiętajmy, aby podczas importu geometrii do obszaru roboczego wybrać jej charakterystyczny punkt i zadbać o to, żeby znajdował się w punkcie 0,0 obszaru roboczego. Następnie w nowym obszarze roboczym, po przejściu do zakładki „CAD” rysujemy punkt (oryginał) o współrzędnych 0,0 i eksportujemy w formacie CDL. Zlokalizowanie pojedynczego punktu i punktu charakterystycznego skomplikowanej  geometrii w początku układu współrzędnych zagwarantuje przekształcanie oryginału na zamiennik tak, że charakterystyczny punkt zamiennika zawsze będzie pokrywał się z pojedynczym punktem (oryginał).

Instrukcja dla programu jest bardzo prosta i zawiera wyłącznie informację o nazwie oryginału, nazwie zamiennika, konieczności usunięcia oryginału i przypisania atrybutu „Znakowanie” dla zamiennika (rys. 11).

Po tak przygotowanej konfiguracji wystarczy zaimportować lub utworzyć w SigmaNEST prostą geometrię (rys. 12), by przy konwertowaniu na część uzyskać efekt widoczny na rysunku 13.

NUMER ATRYBUT
0 Autokompensacja
7 Brak kompensacji
8 Lewa kompensacja
9 Prawa kompensacja
10 Znakowanie
11 Brak cięcia
20 Szczegół
28 Specjalne narzędzie

Tab. 1. Atrybuty i ich numery dla konturów geometrii.

Rys. 10. Geometria o dużym stopniu skomplikowania

Rys. 10. Geometria o dużym stopniu skomplikowania

Rys. 11. Instrukcja wprowadzona do pliku Replace.ini dla przykładu drugiego

Rys. 11. Instrukcja wprowadzona do pliku Replace.ini dla przykładu drugiego

Rys. 12. Import geometrii o niskim poziomie skomplikowania, zawierającej punkt (oryginał)

Rys. 12. Import geometrii o niskim poziomie skomplikowania, zawierającej punkt (oryginał)

Rys. 13. Część oparta na geometrii o wysokim poziomie skomplikowania, zawierająca zamiennik

Rys. 13. Część oparta na geometrii o wysokim poziomie skomplikowania, zawierająca zamiennik

Wczytywanie geometrii zawierającej wiele części
(Automatyzacja importu plików geometrii)

Jeśli importowany przez nas plik zawiera geometrię więcej niż jednej części SigmaNEST oferuje możliwość utworzenia z takiego pliku wielu części bez konieczności tworzenia nowych plików zawierających wyłącznie pojedynczą geometrię. W tym celu wczytujemy przykładowy plik z opcją mapowania interaktywnego i przechodzimy do zakładki „Opcje”. Z listy rozwijanej „Tworzenie części” wybieramy „Wiele części” (rys 14).

Jeżeli chcemy aby informację zawarte wewnątrz konturów geometrii zostały podstawione jako nazwa części, przechodzimy do zakładki „Ustawienia etykiet” i wybieramy „Zmienne jako nazwa części” (rys. 15). Skorzystanie z typu etykiet „Zmienne jako nazwa części” spowoduje podstawienie do nazwy utworzonej części pierwszej informacji tekstowej, którą program zlokalizuje wewnątrz geometrii elementu.

Po kliknięciu „OK” wyświetli się okno „Parametrów części” z listą utworzonych, odrębnych części, o nazwach pobranych z rysunku (rys. 16).

Rys. 14. Wybór opcji „Wiele części”

Rys. 14. Wybór opcji „Wiele części”

Rys. 15. Wybór typu etykiet „Zmienne jako nazwa części”.

Rys. 15. Wybór typu etykiet „Zmienne jako nazwa części”.

Rys. 16. Widok okna „Parametrów części” uwzględniającego listę z wieloma częściami

Rys. 16. Widok okna „Parametrów części” uwzględniającego listę z wieloma częściami